Ես գիտեմ, որ ես հերոս եմ. զոհված հրետանավորի վերջին խոսքերը սիրելիին (տեսանյութ)
Աջակցիր «Ա1+»-ինԿրտսեր սերժանտ, հրետանավոր, հաշվարկի հրամանատար Խաչիկ Պողոսյանի ընտանիքը հերոսի իրերը հավաքել, խնամքով դասավորել է, շուտով նաև մարտական ծառայության համար հետմահու ստացած շքանշանը կլինի այս անկյունում։
«Ըստ մեր տեղեկությունների՝ շատ էր սիրում իր մասնագիտությունը, մոր հետ խոսելիս անգամ պատմում էր, թե ինչքան է սիրում իր հրանոթը, ինչ լավ է պահում, միշտ մաքուր, միշտ յուղված»,-պատմում է հերոսի հայրը՝ Մարտիրոս Պողոսյանը։
Խաչիկը Իրավագիտության ֆակուլտետի երկրորդ կուրսի ուսանող էր, հունվարին պետք է զորացրվեր և շարունակեր կրթությունը, բայց հոկտեմբերի 2-ին Խաչիկի կռիվն ընդհատվեց Քարվաճառի դիրքերում․
«Այդ օրը նաև իմ Խաչիկի շնորհիվ մարտական դիրք են հետ վերցրել, որը կորցրել էին ամսի 28-ին, շատ մեծ կարևորության մարտական դիրք է եղել, կարողացել են նաև մեծ վնաս հասցնել մարդուժին, թշնամու կողմից եղել են նաև զինտեխնիկայի կորուստներ»,-պատմում է պարոն Մարտիրոսը։
Հավասարակշռված, սառնասիրտ ու զուսպ․ մարտական ընկերներն այսպես են բնութագրել նրան․ ծնողները զարմանում են՝ ինչպե՞ս են կարողացել մի քանի օրում իրենց որդուն այդքան լավ ճանաչել։
«Ժամկետայիններից մեկն ասաց՝ ինքը ամեն ինչ անում էր գիտակցված»,-նշում է հերոսի հայրը, մայրը՝ տիկին Նարինեն էլ հավելում է․
«կյանքի նկատմամբ մի տեսակ թեթևություն ուներ որդին, ոչնչից խնդիր չէր առաջացնում»։
Որդու մասին խոսելիս մայրը դժվար է բառեր գտնում, հուզմունքը խեղդում է, բայց Խաչիկի մասին շատ ասելիք կա․
«Ամեն տարիքում իրարից շատ տարբեր էր իր բնույթով, բայց, երբ մեծացավ, ես չընկալեցի»,-ասում է տիկին Նարինեն։
Ազատությանը, կյանքին ու հայրենիքին սիրահարված տղան մինչ բանակ զորակոչվելը մի քանի մարզաձևով է զբաղվել․
«Կյանքի մի հատված վազքի մեջ էր, շատ սիրում էր կյանքը»։
Որդու հետ վերջին հեռախոսազրույցը տիկին Նարինեն շատ լավ է հիշում, խոսակցությունը մեկ րոպե է տևել։ Թեև մայրական սիրտը զգացել է որդուն սպառնացող վտանգը, բայց տիկին Նարինեն մինչև վերջին պահը հավատացել է՝ որդին հերոսի պես տուն է վերադառնալու․
«Երկակի զգացողություն է մոտս, ինձ թվում է՝ դեռ գալու է»,-ասում է հերոսի մայրը։
Խաչիկը մի քույր ունի՝ Ռիման, ում համար եղբայրն առաջին հերթին ընկեր է եղել․
«Մի քանի օր առաջ իմ ծնունդն էր, ես պարապում էի քննությունների համար, ժամը 12-ին ինձ գրեցին, սկսեցին շնորհավորել, ես մի պահ հասկացա, որ Խաչիկը ինձ չի շնորհավորի, էդ պահին Գոհարիկը գրեց, ես հասկացա՝ ինքը երկուսի կողմից ինձ շնորհավորեց»։
Գոհարը, ում մասին պատմում է Խաչիկի քույրը, 19-ամյա հերոսի սիրած աղջիկն է, դպրոցում միասին են սովորել, նույն նստարանին նստել․
Գոհարն ու Խաչիկը միասին էին և երազանքներ ու նպատակներ ունեին։ Այսօր դրանց ընդառաջ աղջիկը միայնակ, բայց հերոսի ուժն իր թիկունքին ունենալով է գնալու․
«Մենք երկուսս էլ շատ սիրում ենք ճանապարհորդել, պլանավորում էինք, որ աշխատենք, գնանք ճանապարհորդելու»։
Գոհարը հիշում է՝ սիրած տղան երբեք չի տրտնջացել, միշտ վստահեցրել է՝ ամեն ինչ լավ է․
«Ասեցի՝ Խա՛չ, կգաս, բոլորս քեզ հերոս կասենք, ասեց՝ ես գիտեմ, որ ես հերոս եմ»,-պատմում է Գոհարը։
Սիրելիի հետ վերջին խոսակցությունն ու վերջին բառերը աղջիկը չի մոռանա․
«Վերջին անգամ իրար ասել ենք՝ սիրում եմ քեզ, ու անջատել հեռախոսը»։
