Էս ոգով հաղթելուն քիչ է մնացել․ զինվորի մտահոգ, բայց հպարտ քույր
Աջակցիր «Ա1+»-ինՌազմական գործողությունների առաջին օրերին վիրավորված եւ ապաքինված զինվորները վերադառնում են ընկերների մոտ։ Նրանցից մեկն էլ սերժանտ Սարգիս Քոչարյանն է։
«Սեպտեմբերի 27-ին հորաքրոջս տանն էինք առավոտից, հյուրերի էինք սպասում։ Երբ իմացանք սահմանային լարվածության մասին, ուրախանալն անհնար էր։ Հավաքվել էինք, բայց էլ ոչինչ չկար անելու»,-ասում է Գրետան։
Նույն օրը գիշերը զանգ են ստացել, որ եղբայրը ոտնաթաթի վնասվածք է ստացել և տեղափոխվում է Երևան՝ հիվանդանոց։ Գրետան ասում է՝ այս հիվանդանոցում գտնվելու ամբողջ ընթացքում եղբայրը դիրքեր վերադառնալու մասին է մտածել։ Անհանգստությունը մեծ է, բայց․
«Ուրախ եմ, որ եղբորս ու իր նման մյուս տղաների մոտ հայրենիք պահելու կամքն առաջնահերթություն է։ Էս ոգով հաղթելուն քիչ է մնացել»։
Գրետան ասում է՝ եթե յուրաքանչյուրիս հարազատն այս հողին արյուն է թափել ու շարունակում է թափել, ուրեմն հողն էլ մեր արյունակիցն է։
Ի դեպ, 2016թ ապրիլյան պատերազմի օրերին Գրետա Քոչարյանն իր ընտանիքի հետ Արցախի Բերձոր (Լաչին) քաղաքում է եղել։
«Այդ ժամանակ եղբայրս տասնհինգ տարեկան էր ու տանը նստած մասնակցության մասին էր մտածում, պատերազմի ընկալում էլ չկար, բայց մենք ներկա էինք պատերազմին։ Մարտական տրամադրված ճանապարհում էինք հարևաններին և միայն չնահանջելու մասին մտածում»,- պատմում է Գրետան։
Ասում է՝ չնահանջելու զգացողությունը չի լքում, նույնիսկ երբ մտահոգությունն այս օրերին շատ- շատ մեծ է։
