Աշխարհազորի ստեղծումը  ԱԺ «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավոր Սոֆյա Պողոսյանի ներկայացմամբ միտված է կանոնակարգելու այն կամավորականների աշխատանքն ու գործունեությունը, ովքեր իրադրության սրման դեպքում մեկնում են առաջնագիծ.

«Փաթեթի նպատակը պարզ է. 2016 թվականը ցույց տվեց, որ երբ լայնամասշտաբ բախումներ են լինում, շատ քաղաքացիներ կամավոր կերպով ցանկություն են հայտնում մասնակից լինել ռազմական գործողություններին»։

Պատգամավորի համոզմամբ՝  նախագիծն ավելի քան անհրաժեշտ է և քիչ ավելի ուշացած.

«Սա ամենակարևոր նախագիծն է, որին պետք է կողմ քվեարկեմ։ Ուշադիր հետևում եմ հանրային քննարկումներին, որոնք վերաբերում են նախագծի փաթեթին։  Աշխարհազոր ունենալու գաղափարը պետք է իրականություն լիներ վաղուց»։

Հանրային կառավարման մասնագետ Սոսի Թաթիկյանն էլ թեև համամիտ չէ «աշխարհազոր» տերմինի հետ, սակայն կողմ է գաղափարին.

««Աշխարհազոր»-ը բարոյահոգեբանական դեր է կատարում, գուցե շատերի մոտ սխալ է ընկալվում, իրականում դա քաղաքացիական պաշտպանություն է, որն ավելի քան անհրաժեշտ է, անկախ նրանից՝ ինչ անունով կդիմենք»։

Թաթիկյանը մատնանշում է նախագծի այն հիմնական դրույթները, որոնք ապացուցում են դրա ճիշտ նպատակադրումը։ Նրա խոսքով՝ այս մոդելը աշխարհի շատ երկրներում կա, սակայն որոշակի մոդել վերցված չէ.

«Սա զուտ հայկական մոդել է, նախատեսված 55-70 տարեկան մարդկանց համար, ովքեր արդեն ունեն զինվորական փորձ, նրանց համար վարժանքներ են լինելու, որևէ մեկը զենք չի կրելու, տրվելու է միայն անհրաժեշտության դեպքում։ Կանայք նույնպես կարող են իրենց ծառայությունները մատուցել։ Ընդհանրական նպատակ ունի կանոնակարգելու կամավորներին»։

Սակայն մարդու իրավունքների տեսանկյունից   «Խաղաղության երկխոսություն» ՀԿ-ի տնօրեն Էդգար Խաչատրյանի համար՝ ռազմականացման միտում կա, իրեն հուզող բազմաթիվ հարցերի պատասխաններ նախածում ինքը չի գտել.

«Մենք ուզում ենք ստեղծել իրավական պետություն և շեշտադրում չպետք է դնել միայն անվտանգային հարցերի վրա։ Սա «Ազգ-բանակ»-ի տրամաբանությունն է, սակայն ասում էինք, որ այն տանում է ռազմականացման։ Որպես ինստիտուտ նրա վարչաձևը պետք է թափանցիկ լինի։ Նշված է, որ զենք է տրվելու, ո՞նց է տրվելու, ո՞նց է ետ վերցվելու, դրա մասին ոչինչ նախագծում չկա։ Չեմ կարծում, որ զենքի ապօրինի վաճառքի տեսանկյունից ամենը վերահսկողությունից դուրս չի գա»։

Խաչատրյանը նաև տարակուսում է, որ աշխարհազորի համակարգը ամբողջությամբ կատարվելու է պետբյուջեի հաշվին։ Կարևոր հարցադրումներից է, երբ քաղաքացին վիրավորվեց, ո՞վ է պատասխանատուն, ինչպիսի՞ հարաբերությունների մեջ է քաղաքացին լինելու ռազմական ոստիկանության հետ։ Նա քաղաքացիական պաշտպանության տարրը այս նախագծում չի տեսնում։

Հանրային կառավարման մասնագետն էլ հակադարձելով փաստում է՝ ամեն ինչ կարելի է վերահսկել,  մարտունակ բանակի ետևում մարտունակ թիկունք ունենալն անհրաժեշտություն է.

«Եթե համեմատենք ոստիկանության հետ, ապա ՊՆ-ն  շատ ավելի կազմավորված է։  Զենքը պահվելու է ոստիկանական կետերում, հատուկ վայրերում, այո՛, պետք է լինի վերահսկողություն։ Բանակի ինքնասպանություններն ու սպանությունները ուրիշ են, սա փակ հաստատություն չէ, որ վտանգ լինի մարդու իրավունքների հետ կապված։ Խաղաղության դիսկուրսը համարում եմ կեղծ, Հայաստանը պարզապես ընտրության հնարավորություն չունի։ Մենք միշտ եղել ենք ինքնապաշտպանվողի դերում։ Այս պահին նախագծում որևէ ռազմականացում չեմ տեսնում»։