Բացել լրահոսը Փակել լրահոսը
A A

«Մարտի 1-ը չպետք է լիներ»

Մշակույթ

Վաստակավոր նկարիչ Մարտիրոս Բադալյանի նկարները չեն վաճառվում, քանի որ իր խոսքերով «շատ թանկ են ու ազգային արժեք»:

Բոլոր նրանք, ովքեր ուզում են  նկարները տեսնել, նա որպես այցեքարտ ցույց է տալիս 1000 դրամանոցը, որտեղ պատկերված է Ալավերդյան փողոցը, ուր տեղակայված է իր արհեստանոցը:

 «Ա1+»-ը նրա հետ զրույցեց ոչ միայն մշակութային, այլ նաեւ քաղաքական հարցերի վերաբերյալ:

-Մշակույթը եռում է մեր երկրում: Եթե չեք հավատում, կտամ Նկարիչների միության գիրքը, յուրաքանչյուր նկարչի զանգում եք, ասում եք' ուզում եմ գալ ձեր արհեստանոցը տեսնեմ, դուք կտեսնեք: Դրսից եկող մարդիկ ապշած են մնում, երբ տեսնում են այսպիսի բաներ:

-Նո՞ր է սկսել եռալ:

-Չէ, միշտ է եռացել: Դա մեր ազգի կնիքն է: Մենք բերդում էլ լինենք, պետք է եռանք այդ արվեստում:

-Մշակույթի նախարարությունը որքանո՞վ է  աջակցում արվեստագետներին:

 -Չգիտեմ, որքանո՞վ պետք է աջակցի: Ինձ պետք չի: Արի տես, որ նկարում եմ, ի՞նչ նախարար, ի՞նչ մինիստր, ի՞նչ Օբամա, կապ չունի ինձ համար, նստած նկարում եմ: Եթե կօգնեն, շատ լավ: Ես կօգնեմ, թող ցուցահանդես անեն դրսում: Պետությանը ես ոչ միայն 50 տոկոսը կտամ:

-Ո՞վ պետք է կազմակերպի ցուցահանդեսը այս պարագայում:

-Կուլտուրայի մասնակցող մարդիկ: Դրանք դժվար բաներ են, բայց հնարավոր են: Մենակ իմ մասին չէ խոսքը: Մենք այնքան գանձ ունենք, այնքան նկարիչներ ունենք, որ էլ չասելու: Դրսից մարդիկ, որ գալիս են իմ արվեստանոց, գրող  կամ ինտելեկտուալ մարդիկ, ապշում են, ասում են' ապրանքը դրած, կոպիտ եմ ասում, եւ դուք ըենց նստա՞ծ եք:

 -Իսկ ի՞նչ խնդիրներ ունեք:

-Ես խնդիր չունեմ այս աշխարհում, իրենք թող ունենան: Իսկ նկարիչները իհարկե ունեն, ոնց որ բոլորը: Իհարկե, հենա Մաքսը արտասահմանից եկել է, նկար չի առնում, որ լավ ապրեն նկարիչները, չնայած ինքն էլ փող չունի: /ծիծաղում է, ցույց է տալիս փողոցով անցնող իր ընկերներից մեկին,-խմբ./

 -Իսկ եթե լո՞ւրջ:

-Ինչ խոսում եմ, լուրջ եմ խոսում: Չեմ սիրում, որ միմիկաները լարում են ու յանի թե լուրջ են խոսում, բայց ապուշ բաներ են խոսում, մանավանդ չինովնիկները: Սա շատ լուրջ է:

-Դուք ուզում եք ասել, որ ամեն ինչ փայլո՞ւն է Հայաստանում:

-Իմ մոտ փայլուն է: Չնայած կան խնդիրներ: Երկրի կարգավիճակից էլ է գալիս: Օրինակ, եթե հիմա ԱՄՆ-ում մի հատ պլաստմասից նկարն արժե 80 հազար դոլար, մեզ մոտ 8000-ով չես կարող վաճառել, որը որ 120 անգամ որակով բարձր է: Դա ես չեմ ասում, այնտեղի մարդիկ են ասում: Դա է խնդիրը: Դրա համար էլ չեմ վաճառում նկարներս, պահում եմ:

-Այդ դեպքում ինչո՞վ եք ապրում:

-Դաս եմ տալիս, դասախոսում եմ, սերունդ են կրթում:

-Իսկ դասախոսությունների դիմաց նորմալ վարձատրվո՞ւմ եք:

-Թազա բաներ մի մոգոնի: Երկիրը էտ ա, քիչ աշխատավարձ ենք ստանում բոլորս: Բժիշկը քիչ աշխատավարձ է ստանում, մարդ է փրկում:

 -Ի՞նչ եք կարծում, մտավորականը իրավունք ունի՞ ավագանու ցուցակում հայտնվելու:

-Չեմ սիրում ես դա: Քաղաքականությունը ես ատում եմ: Թող վիրավորվեն, բայց քաղաքականության մասնակից մարդը անտաղանդ է, կամ իր գործը մասնագիտական չի սիրում, կամ էլ ինչ-որ բաներ է ման գալիս: Դա է քաղաքականության մարդը այսօր ինձ համար:

-Այսինքն' մտավորականը իրավունք չունի՞ քաղաքականությամբ զբաղվելու:

-Ամեն մարդ ամեն ինչի իրավունք ունի: Ես ժամանակ չունեմ թերթ կարդամ: Հազիվ եմ գիրք կարդում: Գնում եմ գործի, գալիս նկարում եմ: Ո՞նց զբաղվեմ քաղաքականությամբ կամ ինչ-որ ապուշ երեւույթներով:

 -Մտավորականությունը կարո՞ղ էր ինչ-որ բան անել կանխելու համար մարտի 1-ը:

-Ոչ մի բան չէր կարող անել: Մեր մոտ օլիգարխներն են հարցեր լուծում: Մտավորականությունը ոչ մի բան չի կարողանում անել: Բայց շատ եմ ասել' մարտի 1-ը չպետք է լիներ:

-Իսկ նախագահի համաներումը ինչպե՞ս եք գնահատում:

-Համաներում. արդեն այդ բառը մեծահոգություն է: Այս վերջին մի քանի տարում ամենալավ բառն է: Ներողը միշտ մեծահոգի է լինում, բայց դա պետք է արդարացվի: Թող ներեն, բայց ամենաարդարից սկսեն ներել: Համաձայն չեմ մարդասպանին ներեն, ազատամարտիկին չներեն, մանավանդ, որ ինչ որ բան է ասել: Տե՞նց ոնց կլինի: Համաչափ պետք է լինի:

Զրուցեց Քնարիկ Իսոյանը